شعر بهانه از هوشنگ ابتهاج

ای عشق همه بهانه از توست
 من خامشم این ترانه از توست

 

آن بانــــــگ بلند صبحگاهی
 وین زمزمه ی شبانه از توست

من اندوه خــــــویش را ندانم
 این گریه ی بی بهانه از توست

ای آتش جان پاکبــــــازان
 در خرمن من زبانه از توست

افسون شده ی تو را زبان نیست
 ور هست همه فسانه از توست

 

 کشتی مرا چـــــــه بیم دریا ؟
 طوفان ز تو و کرانه از توست

 

گر باده دهی و گرنه ، غم نیست
 مست از تو ، شرابخانه از توست

 

می را چه اثر به پیش چشمت ؟
 کاین مستی شادمانه از توست

پیش تو چه توسنی کند عقل ؟
رام است که تازیانه از توست

 

 من می گذرم خموش و گمنام
 آوازه ی جاودانه از توست

 

چون سایه مرا ز خاک برگیر
 کاینجا سر و آستانه از توست