امید پرنده ای است با بال هایی
آشیان گزیده در مأمن روح
که بی هیچ واژه ای نغمه سر می دهد
و هرگز باز نمی ایستد و خاموش نمی شود.

و دلنشین ترین آواست که در تندباد به گوش می رسد،
و دردناک باید باشد طوفانی که بتواند پریشان کند،
این پرنده ی کوچک را،
که گرمابخش دل هاست.

من آن را در سردترین سرزمین ها،
و بر روی غریب ترین دریاها شنیده ام.
با این حال، حاشا که تا کنون، در تنگنا و سختی،
از من خرده نانی خواسته باشد.